Het eeuwige probleem van sancties

Quote

Wouter Bos, via het FD:

So I applaud the new sanctions and the new rigour in the various budgetary rules but it does not necessarily tell us much about what will happen in practice. I remember when I was a minister a meeting with all the European Finance ministers who all agreed that one particular country –I will mention no names but it can be found more or less between Belgium and Spain- did not stick to the rules. But when I wanted to discuss the possibility of sanctions, I was told that Europe sanctioning this particular country would basically be the end of Europe. Whether that is changed, I doubt it.

Europese schuldencrisis in beeld

Het euro project heeft inherente fouten die groter zijn dan het toelaten van landen waar dat achteraf verkeerd is gebleken. Een land als Portugal, nu zwaar in de problemen, had in de jaren negentig minder overheidsschuld als Nederland en Duitsland. Voor Spanje geldt dit in nog sterkere mate. Ierland, nu een overheidstekort van meer dan dertig procent, had in 2007 meer dan tien jaar lang een overschot. De verhouding schuld/BNP lag voor Ierland in dat jaar op een lage vijfentwintig procent. Alleen voor Griekenland is het onbegrijpelijk dat ze ooit de euro hebben mogen invoeren.

Het lijkt er wel op dat men bij de creatie van de euro het ondenkbaar achtte dat er ooit een economische crisis zou kunnen komen. Pas dan komen de verschillen tussen de Europese economieën goed naar voren. De gedeelde munteenheid betekende dat landen zich niet meer uit een crisis konden redden via monetair beleid. Het is onmogelijk om één beleid te voeren voor zowel de goed draaiende Duitse economie, en de volledig ingestorte Griekse/Ierse/Spaanse/Portugese.

Continue reading

Restrepo

Link

Een jaar lang volgden Sebastian Junger en Tim Hetherington, die eerder dit jaar in Libië omkwam, een peloton van het Amerikaanse leger in Afghanistan.

In zijn volledigheid De trailer op YouTube*:

* Als het er wegens auteursrechtenschending niet al af gehaald is,

Worsten, wetten en regeringen

Zoals Boris Dittrich hier uitlegt kan de Nederlandse politiek voor een buitenstaander wat ondemocratisch en vreemd overkomen.

“Dus de mensen mogen stemmen op een politieke partij en na de verkiezingen gaan degenen, die elkaar in de campagne bestreden hebben, om de tafel zitten, doen de deur op slot en komen na maanden naar buiten met een regeerakkoord? Hoe komt het publiek er dan achter op welke manier zij belangen tegen elkaar hebben afgewogen?”

In zo’n geval moet je je afvragen wat de alternatieven zijn. Zoals in Engeland een systeem waar (meestal) één partij genoeg zetels heeft om zelfstandig te regeren? Dit werkt echter alleen met een districtenstelsel. In elk district krijgt de winnaar een zetel, alle overige stemmen in dat district worden niet vertegenwoordigd. Hiermee kan het gebeuren dat, zoals bij de recente verkiezingen in Australië, een partij met 11% van de stemmen 1 zetel krijgt, en een partij met 4% 7 zetels. Allesbehalve democratisch.

Veel makkelijker is het natuurlijk om te zorgen dat bij de coalitievorming in Nederland het volk beter op de hoogte wordt gehouden. Geen besprekingen op geheime locaties en alle vragen van de pers ontwijken. Twee keer per week een persconferentie over de voortgang, en alle mogelijke vragen beantwoorden. Het lijkt mij, als politiek geïnteresseerde, een geweldig systeem. Ook de pers zal er van smullen. Politiek valt er deze weken weinig te berichten.

Constant het land op de hoogte houden van de huidige status van de besprekingen is echter zeer slecht voor de kansen op een geslaagde formatie. Elke verspreking zal leiden tot de val van een kabinet. Later in de formatie terugkomen op een eerder gemaakt compromis zal moeilijker worden, zeker onder constante media-aandacht (Hij draait!). Alle partijen die niet betrokken zijn in de formatie zullen ook constant proberen die te verstoren (zie, het CDA geeft zich helemaal over aan de PVV). Het is een beroemde uitspraak van von Bismarck dat als het om wetten en worsten gaat je niet wilt zien hoe ze gemaakt worden. Ik denk dat je regeringen daar maar beter bij kan zetten.

De overstromingen in Pakistan zijn tragisch, maar ook een kans

Pakistan is getroffen door de ergste overstromingen in bijna eeuw. Al 1500 mensen zijn omgekomen, en het ziet er niet naar uit dat het de komende tijd beter zal worden. Naast Khyber-Pakhtunkhwa en Balochistan in het westen lijkt het er op dat ook de Punjab getroffen zal worden. Voor iedereen zonder atlas (of Google Maps): zo ongeveer heel Pakistan staat onder water.

Ondanks dit alles vloog president Zardari deze week naar Europa, tot begrijpelijke kritiek van de oppositie. Ook de reddingsmissie van het Pakistaanse leger laat te wensen over. En er komen dan wel miljoenen binnen aan noodhulp, dit is nooit genoeg om de verwoeste infrastructuur weer op te bouwen. Dat terwijl een goede heropbouw, of juist het gebrek daaraan, van groot belang kan zijn voor de toekomst van Pakistan en de regio.

Khyber-Pakhtunkhwa, de voormalige North-West Frontier Province, is de afgelopen jaren het toneel geweest van hevige strijd tussen Taliban en andere terroristische organisaties en het Pakistaanse leger. Vorig jaar nog heeft het Pakistaanse leger in een grootschalige operatie de Taliban uit de Swat-vallei verwijderd nadat die in 2008 het gebied veroverden. Honderden scholen werden gesloten en streng-Islamitische wetgeving werd met geweld gehandhaafd. Afhankelijk van de humanitaire en economische hulp die Pakistan en het Westen nu en na afloop van de overstromingen weet te geven in regio’s zoals de Swat-vallei kan het hele gebied weer in handen vallen van de Taliban, of juist onder controle van de Pakistaanse overheid komen te staan. Dit zou de Taliban een belangrijke slag toeslaan in het Afghaans-Pakistaanse grensgebied.

Het zal toch maar gebeuren dat de Taliban en gerelateerde moslim-organisaties beter de getroffen regio’s weten op te bouwen. Met de enorme sommen geld die ze van Arabische donoren krijgen en het al bestaande lokale netwerk hebben ze een zeer goede positie om noodhulp te verstrekken. Dit zou de bevolking echter definitief overhalen om de Taliban te steunen.

Het Westen moet daarom zorgen dat het de humanitaire hulp en de wederopbouw op zich neemt, en dat het de terroristen deze enorme kans niet gunt.

Waarom ook over rechts de formatie lastig wordt

Na het mislukken van Paars+ beginnen nu de gesprekken voor een rechts kabinet. Ik heb het gevoel dat ook VVD, CDA en PVV geen overeenstemming weten te vinden. Beide partijen hebben zo hun problemen met de PVV.

Het CDA heeft een probleem met de anti-islam retoriek van de PVV. Vrijheid van godsdienst is heilig, en aan de rechtstaat mag niet worden getornd. Kopvoddentaks en etnische registratie zijn er dus meteen uit. Maar ook een buitenlands beleid gebaseerd op het bestrijden van de islam, het uitzetten van criminelen met dubbel paspoort en een verbod op islamitische scholen. Over het ontslaan van ‘falende’ rechters zal ik het maar niet hebben.

De VVD heeft, op de ‘scherpe kantjes’ na, aanzienlijk minder problemen met het schenden van de rechtstaat. Op sociaal en economisch terrein is de kloof tussen Rutte en Wilders echter groot. De VVD wil het makkelijker maken voor ondernemers om werknemers te ontslaan, de PVV is faliekant tegen versoepeling van het ontslagrecht. Een verhoging van het eigen risico naar €300 tegenover geen verhoging. En zo zijn er nog meer tegenstellingen, van de positie betreffende de JSF tot de studiefinanciering. Hier moet de PVV dus veel water in de wijn doen, en ook het CDA wil geen onverdunde PVV-wijn slikken. Wilders wil graag regeren, maar zo wanhopig zie ik hem ook weer niet.

Is Afrika niet nieuwswaardig?

Al weken lang is de olieramp in de Golf van Mexico een van de belangrijkste onderwerpen in het nieuws. Het zou wel eens een van de ergste olierampen ooit kunnen worden. Maar dat is niet de belangrijkste reden dat het zo groot in het nieuws is. Dat heeft te maken met de locatie van de ramp.

Eerder deze maand lekte zo’n 100.000 ton olie in de Niger delta, drie keer zoveel olie als bij de Exxon Valdez. Maar er is nauwelijks enige media-aandacht. Het vastlopen van een kolenschip voor de kust van Australië krijgt nog meer aandacht, ook al lekt het 24.000 keer minder olie. Natuurlijk, dat was bij het Great Barrier Reef, maar dat kan nooit het verschil verklaren. Ook Nigeria heeft waardevolle natuur.

Waarom is het zo dat een ramp in Afrika minder belangstelling heeft? Als de Deepwater Horizon in Afrikaanse wateren had gestaan, had het dan evenveel aandacht gehad? Waarschijnlijk niet, het zou misschien nog net op het journaal zijn geweest. BP zou een stuk minder haast hebben bij het dichten en een schadevergoeding zou nog lachwekkend lager zijn dan normaal.

Dat Amerikaanse media veel aandacht besteden aan de olieramp in de Golf van Mexico is natuurlijk hartstikke logisch, dat Afrika in de Westerse media genegeerd wordt is onbegrijpelijk. Want het gaat hier niet alleen om olierampen, ook bij oorlogen en natuurrampen is Afrika blijkbaar niet nieuwswaardig genoeg.

De verkiezingsprogramma’s: Onderwijs

In de aanloop naar de verkiezingen hebben bijna alle partijen hun verkiezingsprogramma’s gepubliceerd. Maar wat zijn nu eigenlijk de verschillen tussen de partijen? De komende weken zal ik hier voor elke partij in een overzicht geven van de standpunten van de partijen over de belangrijkste onderwerpen. Deze week over het onderwijs.

De PVV en de SGP hebben de verkiezingsprogramma’s nog niet gepubliceerd.

Continue reading

Alles om dat ene miljardje te besparen

Vandaag zijn de rapporten verschenen van de ambtelijke werkgroepen die Balkenende had ingesteld om te onderzoeken hoe we tegen de dertig miljard kunnen bezuinigen. Oorspronkelijk zou deze plannen de basis worden voor de bezuinigingen van het kabinet. Nu zal dat moeten wachten op de verkiezingen. Dat maakt echter wel dat er veel over deze rapporten zal worden gediscussieerd. En dat is maar goed ook, want een flink gedeelte van de aanbevelingen zijn

Zo is er de verlaging van het minimumloon met tien procent, dat moet zo’n 1,3 miljard euro opleveren. Wat het gaat opleveren is een grote groep mensen die nog meer aangewezen worden op de voedselbanken. Voor mensen met een minimuminkomen gaat het gehele inkomen op aan de kosten van de electriciteit, gas en water, de huur en verder aan voedsel. En zou dan met nog minder moeten.

En de kinderen van laagverdieners krijgen in de plannen ook steeds minder mogelijkheden om nog een studie te betalen. Het collegeld moet omhoog, ongeveer verdubbeld om precies te zijn. Samen met het afschaffen van de basisbeurs (volgens de plannen moeten studenten het allemaal maar lenen), het versoberen van de OV-jaarkaart en kortere opleidingen zijn deze plannen de doodsteek voor het kleine beetje kenniseconomie dat Nederland nog had.

En zo zijn er nog vele maatregelen die het leven voor iedereen duurder gaan maken. Zo moet het eigen risico in de zorg omhoog, en tegelijk het basispakket versoberd, moeten de huurprijzen in aantrekkelijke regio’s (de Randstad buiten de Vogelaarwijken) omhoog en het beperken van de vergoeding voor de kinderopvang.

Dit blijven natuurlijk alleen maar adviezen, en ligt het aan de uitslag van de verkiezingen wat er gaat gebeuren. Maar als het een indicatie is van de richting die de centrum-rechtse partijen op willen – de VVD heeft al aangegeven het met veel van de aanbevelingen eens te zijn, en het CDA heeft op de hypotheekrenteaftrek na weinig negatiefs te zeggen over de rapporten – dan staat het land weinig goeds te wachten.

Chinese democratie

Het wordt vaak gezegd dat China nu dan wel een autoritaire staat mag zijn, dat zal snel veranderen. Door de economische groei en een belangrijker wordende middenklasse zouden democratische veranderingen niet kunnen uitblijven.

Een democratische Volksrepubliek China lijkt nu echter het verst weg sinds het neerslaan van het studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989. De recente aanvaring van China met Google over het censureren van zoekresultaten is slechts een onderdeel van deze grotere ontwikkelingen.

Dit is goed te zien in Hong Kong. Deze voormalige Britse kolonie is sinds 1997 overgedragen aan de Chinezen, onder de belofte van een democratisch bestuur. Hong Kong is dan ook zonder twijfel het meest vrije deel van China. Ze hebben zowaar een meerpartijenstelsel. De helft van het parlement wordt echter nog steeds benoemt, en ook de leider van de stad wordt aangewezen door Peking. De inwoners van Hong Kong is grotere zeggenschap belooft, maar hervormingen blijven uit.

In een recent interview in de China Daily, een Engelstalige staatskrant en spreekbuis van het regime, wordt er hevige kritiek geuit op de democratie: “Western-style elections, however, are a game for the rich.” De conclusie was dan ook simpel: “As a socialist country, we cannot simply take the Western approach.” Het interview gaat verder over een nieuwe verandering in de Chinese kieswet. Kandidaten (allen van de Communistische Partij uiteraard) moeten vanaf nu de stemmers ontmoeten.

Dat is ongeveer de manier waarop China het systeem wil hervormen, met dit soort kleine en totaal onbenullige stappen die totaal niets bijdragen aan eerlijke verkiezingen. Het blijft een eenpartijenstelsel, en Chinese verkiezingen blijven meer weg hebben van een stemming onder de communistische ledenraad. En ook daar spelen ze vals.