Een jaar lang volgden Sebastian Junger en Tim Hetherington, die eerder dit jaar in Libië omkwam, een peloton van het Amerikaanse leger in Afghanistan.
In zijn volledigheid De trailer op YouTube*:
* Als het er wegens auteursrechtenschending niet al af gehaald is. In zijn volledigheid hier te koop.
Pakistan is getroffen door de ergste overstromingen in bijna eeuw. Al 1500 mensen zijn omgekomen, en het ziet er niet naar uit dat het de komende tijd beter zal worden. Naast Khyber-Pakhtunkhwa en Balochistan in het westen lijkt het er op dat ook de Punjab getroffen zal worden. Voor iedereen zonder atlas (of Google Maps): zo ongeveer heel Pakistan staat onder water.
Ondanks dit alles vloog president Zardari deze week naar Europa, tot begrijpelijke kritiek van de oppositie. Ook de reddingsmissie van het Pakistaanse leger laat te wensen over. En er komen dan wel miljoenen binnen aan noodhulp, dit is nooit genoeg om de verwoeste infrastructuur weer op te bouwen. Dat terwijl een goede heropbouw, of juist het gebrek daaraan, van groot belang kan zijn voor de toekomst van Pakistan en de regio.
Khyber-Pakhtunkhwa, de voormalige North-West Frontier Province, is de afgelopen jaren het toneel geweest van hevige strijd tussen Taliban en andere terroristische organisaties en het Pakistaanse leger. Vorig jaar nog heeft het Pakistaanse leger in een grootschalige operatie de Taliban uit de Swat-vallei verwijderd nadat die in 2008 het gebied veroverden. Honderden scholen werden gesloten en streng-Islamitische wetgeving werd met geweld gehandhaafd. Afhankelijk van de humanitaire en economische hulp die Pakistan en het Westen nu en na afloop van de overstromingen weet te geven in regio’s zoals de Swat-vallei kan het hele gebied weer in handen vallen van de Taliban, of juist onder controle van de Pakistaanse overheid komen te staan. Dit zou de Taliban een belangrijke slag toeslaan in het Afghaans-Pakistaanse grensgebied.
Het zal toch maar gebeuren dat de Taliban en gerelateerde moslim-organisaties beter de getroffen regio’s weten op te bouwen. Met de enorme sommen geld die ze van Arabische donoren krijgen en het al bestaande lokale netwerk hebben ze een zeer goede positie om noodhulp te verstrekken. Dit zou de bevolking echter definitief overhalen om de Taliban te steunen.
Het Westen moet daarom zorgen dat het de humanitaire hulp en de wederopbouw op zich neemt, en dat het de terroristen deze enorme kans niet gunt.
Het wordt vaak gezegd dat China nu dan wel een autoritaire staat mag zijn, dat zal snel veranderen. Door de economische groei en een belangrijker wordende middenklasse zouden democratische veranderingen niet kunnen uitblijven.
Een democratische Volksrepubliek China lijkt nu echter het verst weg sinds het neerslaan van het studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989. De recente aanvaring van China met Google over het censureren van zoekresultaten is slechts een onderdeel van deze grotere ontwikkelingen.
Dit is goed te zien in Hong Kong. Deze voormalige Britse kolonie is sinds 1997 overgedragen aan de Chinezen, onder de belofte van een democratisch bestuur. Hong Kong is dan ook zonder twijfel het meest vrije deel van China. Ze hebben zowaar een meerpartijenstelsel. De helft van het parlement wordt echter nog steeds benoemt, en ook de leider van de stad wordt aangewezen door Peking. De inwoners van Hong Kong is grotere zeggenschap belooft, maar hervormingen blijven uit.
In een recent interview in de China Daily, een Engelstalige staatskrant en spreekbuis van het regime, wordt er hevige kritiek geuit op de democratie: “Western-style elections, however, are a game for the rich.” De conclusie was dan ook simpel: “As a socialist country, we cannot simply take the Western approach.” Het interview gaat verder over een nieuwe verandering in de Chinese kieswet. Kandidaten (allen van de Communistische Partij uiteraard) moeten vanaf nu de stemmers ontmoeten.
Dat is ongeveer de manier waarop China het systeem wil hervormen, met dit soort kleine en totaal onbenullige stappen die totaal niets bijdragen aan eerlijke verkiezingen. Het blijft een eenpartijenstelsel, en Chinese verkiezingen blijven meer weg hebben van een stemming onder de communistische ledenraad. En ook daar spelen ze vals.